Świat dla Wolnomularza jawi się jako bardzo przyjazne miejsce. Nie doświadczył ciemności, więc nie ma w nim tęsknoty za światłem. Doskonałość świata postrzegana przez Wolnomularza wywołuje w nim podziw i wielki szacunek dla Stwórcy. Podziwia Boga Stwórcę – jako doskonałego Architekta, który tak urządził wszystko, że człowiek ma wszystko czego mu potrzeba. Wielka wdzięczność i cześć, jaką Mu oddaje, przemienia też i jego – tak, jak wcześniej Gnostyka czy Różokrzyżowca. Ale przemienia inaczej: Wolnomularz idealny to altruista, który pracuje dla innych.