Z "Księgą Urantii" po raz pierwszy zetknąłem się dzięki kontaktom z grupą radiestetów-ezoteryków około 2010 roku. To właśnie znajomość "Księgi Urantii" była największym owocem duchowym tych kontaktów, choć była niejako efektem ubocznym. W tym czasie był już dostępny przekład na język polski autorstwa państwa Jaworskich, a dodatkowo ja miałem do dyspozycji wersję audiobooka przygotowaną przez jednego ze studentów KU i rozpowszechnianych pocztą pantoflową. Audiobook nie jest doskonały, gdyż lektorem jest syntezator mowy, który czyta surowy tekst KU, nieprzygotowany w żaden sposób do specyfiki syntezatora. Wszelkie wynikające z tego niedoskonałości będą dla mnie już na zawsze kojarzyły się z KU. Audiobook słuchałem przez kilka miesięcy w trakcie podróży samochodem do pracy, przez co moje studia nad KU posuwały się niezwykle dynamicznie. Mimo mojej otwartości i ogólnej fascynacji poznawaną treścią bardzo ciężko było mi zaakceptować najważniejsze jej idee, ale dziś jest ona podstawą mojej kosmogonii i przekonań na temat duchowości. KU nie zastąpiła ani mojego wychowania, ani różokrzyżowej doktryny (Czy w ogóle coś takiego istnieje???), którą wybrałem, ale doskonale je uzupełnia. A właściwie to należało by powiedzieć - wypełnia.